ثانیه های انتظار

یا امام رئوف

saneyehayeantezar — Thu, 29 Oct 2009 20:09:18 GMT

تـو مـثـل مـاه تـابون مى‎درخشى

ز آستـان خـراسـون مـى‎درخشى

تـو خـورشـیـدى و نـورت آفتابه

دل دشـمـن ز نـورت در عـذابـه

تـو مولایـى، امـامى، جان فدایت

گـشـوده بـال و پر، دل در هوایت

خراسـون بـوى عطر عـشق داره

امـام هـشتـم اونـجـا شهـریاره

در جـنـت در آن جـا بـاز بـاشه

خـدا آن جـا غـزل پـرداز بـاشه

هـنر آن جا، ادب آن جا، گل آن جا

شراب و عشق و شمع و بلبل آن جا

خـدا جـارى ز چـشـم آسـمـونه

زمـیـن بـا اهـل عـالـم مهربونه

امـام هـشـتـمـیـن جـونم فدایت

گـشـوده بـال و پـر دل در هوایت

حـرم زیـبـاتـریـن جـاى جهانه

بـراى هـر كـبـوتـر آشـیـانـه

پـنـاه بـى پـنـاهـان اون امـامه

كـه مـهرش بى حد و لطفش تمامه

شـب آن جـا مـأمن راز و نیـازه

دل پـاكـان ز عـالـم بـى نـیازه

گـل و سرو و سمن مى‎روید آنجا

زمـان، تن در سحر مى‎شوید آنجا

امـام اون جـا بـهـار چـارفصله

كه دسـتونش به دست عشـق وصله

بهترین شادباش‎ها تقدیم به شما، بمناسبت میلاد امام علی بن موسی الرضا(علیه‎السلام)

- شمع جمع شاپرک‎هایی رضا ای کلید ساده مشکل گشا

آن گل زیبا گل خوشبو تویی ای رضا جان، ضامن آهو تویی

با نگاهت چون کبوتر کن، مرا تا بگیرم اوج، خوشحال و رها

سر راهت می شینم

saneyehayeantezar — Sat, 24 Oct 2009 19:21:32 GMT

به امید ظهورتان وبه امید دیدارتان

روزها وشب ها به دعا می نشینم تا شاید روزی از پس پرده غیبت بیایی

شاید من آن روز نباشم تا رخسار زیبای شما را ببینم اما آخراین راه به حقیقت خواهد پیوست.

ای کاش جهان آمادگی پیدا می کرد وبه دیدار شما می رسید تا آن لحظه که هستم وزنده ام وقدمی که

روی زمین بر می دارم برای ادامه راه شماست.

کاش جهان برای خشنودی شما قدم بر می داشت وبرای نابودی ظلم وبیداد ادامه حیات می داد اما تا کی

انتظار خواهم کشید تا کی روی عدل وداد را خواهیم دید.با کدام دعای اجابت صدا بزنم تا بشود قدوم

مبارک خود را بر زمین نهید.به امید دیدار شما همچنان هستیم.

روزی تو خواهی آمد

saneyehayeantezar — Sun, 18 Oct 2009 18:44:02 GMT

شب ،ماه را در خود پنهان می کند اما گیسوان تو

صبحگاه

همه کوچه ها را روشن خواهد کرد

سلام بر تو ای زیباترین نقاش عدالت،سلام بر تو ای ناب ترین غزل تنهایی وغربت

سلام بر تو ای دلتنگ ترین ترانه محبت.

آقای خوبم!جمعه ای دیگر بر ما گذشت وتو باز هم نیامدی.

مهربانم!نمی خواهم زبان به شکوه باز کنم وبگویم نیامدی جمعه بوی دلتنگی می دهد از دوری ات خسته و بی قرارم...می خواهم بگویم امروز عهد بسته ام که در گوشه جاده انتظارگل نرگس بکارم وبر سجاده صبر سجده شکیبایی گذارم،می خواهم بگویم از این جمعه،بیش از پیش منتظرت هستم وبه آمدنت امیدوار.از نبودت هزاران دل شکسته اما همه این قلب های شکسته با آمدن تو ای بزرگمرد عدالت دردها التیام می گیرد.

آقای خوبم!دیگر جمعه برای خیلی از آدم ها عادی شده،خیلی ها هم از نیامدنت رنگ سیاهی بر گل های انتظار می پاشند.من منتظرت می مانم وجمعه را روز تجدید پیمان نام نهادم تا هر جمعه عهد دوباره ببندم ،با شما برای منتظر ماندن.

تا آمدنت آسمان قلبم را آبی نگه می دارم ومی گویم خسته ام می گویم هر زمان آمدی قدمت به روی چشم....

اشک بقیع

saneyehayeantezar — Tue, 13 Oct 2009 14:45:41 GMT

باز تکه‏های ابر سیاه در دل آسمان، می‏خواهند حکایت تلخی را بسرایند، نوری بر دستان مدینه تشییع می‏شود. اینک امام علم و دیانت و سراینده سرود زیبای خداپرستی، به سوی معبود می‏شتابد. اکنون فرزند دیگری از خاندان آل عبا و عالم دین خدا زهر تلخ دسیسه‏های پلیدان را می‏نوشد، او امام همه خوبی‏ها و خانه همه دانش‏ها، امام جعفر صادق(علیه‏السلام) است.

اندیشه تشیع در پله ششم، تاریخ را به ماتم می‏خواند، ماتمِ چشمه جوشان کلام شیعه ماتم خزانه‏دار علم علی، فاتح قله‏های بلند دانش خداوندی، وارث بزرگ پدر، هنوز آخرین حرف‏های امام، در گوش‏های زمان پژواک می‏کند:

«اِنَّ شَفاعَتَنا لا یَنالُ مُسْتَخِفّا بالصَّلوةِ»؛ همانا شفاعت ما به کسی که نماز را کوچک بشمارد، نخواهد رسید. بقیع همیشه گریان، امروز خورشید را در خود جای می‏دهد. درود بر تو ای ششمین پیام خدا بر زمین!

امروز اشک‏های تمام عاشقان خاندان علی از ابرهای غمگین آسمان بقیع می‏بارد و هر بار به یاد آن لحظه که زهر خصم را نوشیدی، جگرهامان به خون می‏نشیند و با چشمانی نمناک فریاد می‏زنیم:

«اِنّا تَوَجَّهْنا وَ اسْتَشْفَعْنا وَ تَوَسَّلْنا بِکَ اِلَی الله‏ ـ یا وَجیها عِنْدَالله‏، اشفع لنا عندالله»‏

شهادت جانسوز امام عشق وصدق گل باغ بتول صادق آل رسول بر مولا حضرت مهدی (عج)و

بر همه دوستداران اهل بیت تسلیت باد

گل نرگس کی می آیی؟!

saneyehayeantezar — Sun, 11 Oct 2009 15:28:55 GMT

"میم حا،میم،دال"وآفریده شدی در هاله ای از نور،در گوشه ای از عرش،در مدار سیزده ستاره دنباله

دار،وخداوند اراده کرد رونمایت را بردارد،با آفرینش آدم وتو را با روح مقدس در او دمید.اگر نبودید شما دو

گنجینه ارزشمند چه لطفی داشت سجده فرشتگان ،مشتی خاک را؟

آن ها آدم را سجده کردند در حالی که بیشترینشان تو را در او رصد نکرده بودند.وحوا از تو سهمی داشت

هنگام زادن شیث.

تو در زبور وآوازهای داود جاری بودی در متن انجیل می درخشیدی وتورات بهار را با تو تصویر می کرد.

زمین تو را چشم در راه است.

او دیده است قتل هابیل را.

در آغوش کشیده است کودکانی را که به جای ابراهیم وموسی با دست گرگ های نمرود وفرعون دریده شدند.

او ایوب گونه هزاران آسیه را در خود جای داده است.وبه خود لرزیده است با طغیان عاد وثمود ومظلومانه

سکوت کرده است آن هنگام که دخترکان معصوم پنجه در خاک به دنبال روزنه ای می گشتند برای جرعه

ای از زندگی.

زمین دیده است ولرزیده است همچنان که می بیند ومی لرزد ودم نمی زند.

حالا که زبور وانجیل وتورات خاک گرفته اند حالا که یهود رو به روی"یهوه"چنگالهایش را در حنجر تمام

مظلومان عالم فرو کرده است؛

حالا که پیروان مسیح،او را به صلیب کشیده می انگارند وکورکورانه به سوی سراب تمدن می تازند؛حالا

که برخی از فیلسوفان در بازارها می گردند واذعان می کنند که خدا را کشته اندزمین باز هم در سکوت،تو

را می خواند.ببین هزاران سال است که او تشنه عطر گل های یاس است.

خدا کند که بیاید ....

فقط حیدر امیرالمومنین است

saneyehayeantezar — Thu, 10 Sep 2009 13:38:18 GMT

خجسته باد نام خداوند نیکوترین آفریدگاران

که تورا آفرید

ازتو درشگفت هم نمی توانم بود

که دیدن بزرگی ات را چشم کوچک من بسنده نیست

مور چه میداند که بر دیواره ی اهرام میگذردیا بر خشتی خام

تو آن بلندترین هرمی که فرعون تخیل میتواند ساخت

ومن آن کوچکترین مور

که بلندای تو را در چشم نمی تواند داشت

چگونه این چنین که بلند بر زبر ماسوا ایستاده ای در کنار تنور پیرزنی جای می گیری وزیر مهمیز کودکانه بچگان یتیم ودربازار تنگ کوفه....؟

پیش از تو هیچ اقیانوس را نمی شناختم که عمود بر زمین بایستد....

پیش ازتوهیچ خدایی را ندیده بودم که پای افزاری وصله داربه پا کند ومشکی کهنه بر دوش کشد وبردگان را برادر باشد

آه ای خدای نیمه شب های کوفه تنگ

ای روشن خدا در شب های پیوسته تاریخ

ای روح لیله القدر

حتی اذا مطلع الفجر

شب از چشم تو آرامش را به وام دارد

وطوفان از خشم تو خروش را

کلام تو

گیاه را بارور می کند

واز نفست گل می روید چاه از آن زمان که تو در آن گریستی جوشان است

سحر از سپیده ی چشمان تو می شکوفد

وشب در سیاهی آن به نمازی می ایستد

هیچ ستاره نیست که وام دار نگاه تو نیست

لبخند تو اجازه زندگی است

هیچ شکوفه نیست کز تبار گلخند تو نیست

چگونه شمشیری زهر آگین پیشانی بلند تو این کتاب خداوند را از هم می گشاید

چگونه می توان به شمشیری دریایی را شکافت؟

به پای تومی گریم با اندوهی والاتر از غم گزایی عشق

ودیرینگی غم

برای تو با چشم همه محرومان می گریم

با چشمانی یتیم ندیدنت

گر یه ام شعر شبانه غم توست....

هنگام که به همراه آفتاب به خانه یتیمکان بیوه زنی تابیدیوصولت حیدری را دست مایه شادی کودکانه شان کردی وبرآن شانه که پیامبر پای ننهاد کودکان را نشاندی و از آن دهان که هرای شیر می خروشید کلامات کودکانه تراوید

آیا تاریخ به تحیر بر در سرای خشک ولرزان نمانده بود ؟

در احد که گل بوسه زخم ها تنت را دشت شقایق کرده بود

مگر از کدام باده مهر مست بودی که با تازیانه هشتاد زخم بر خود حد زدی ؟

کدام وام دار ترید؟

دین به تو

یا

تو به آن

هیچ دینی نیست که وام دار تو نیست

دری که به باغ بینش ما گشوده ای هزار بار خیبری تر است

مرحبا به بازوان اندیشه و کردارتو

شعرسپید من رو سیاه ماند که در فضای تو به بی وزنی افتاد

هر چند

کلام از تو وزن می گیرد

وسعت تو را چگونه درسخن تنگ مایه گنجانم؟

تو را در کدام نقطه باید به پایان برد؟

الله اکبر

آیا خدا نیز در تو به شگفتی نمی نگرد؟

فتبارک الله تبارک الله

تبارک الله احسن الخالقین

خجسته باد نام خداوند که نیکوترین آفریدگاران است ونام تو که نیکو ترین آفریدگانی.

کاش در این رمضان لایق دیدار شوم / سحری با نظر لطف تو بیدار شوم

کاش منت بگذاری به سرم مهدی جان / تا که هم سفره ی تو لحظه ی افطار شوم

امشب تمام آینه ها را

صدا کنید. گاه اجابت است رو به سوی خداکنید. ای دوستان آبرودار در نزد حق،

درنیمه شب قدرمرا هم دعا کنید.

باشورحسینى وصلابت حسنى درسوگ علی میگرییم. دعایتان توشه ی بی برگی ما

یا کریم اهل بیت

saneyehayeantezar — Thu, 03 Sep 2009 07:37:18 GMT

میلاد با سعادت و مسعود امام حسن مجتبی (ع) بر

شیعیان مبارک وفرخنده یاد باد

از یمن مقدم حسن مجتبی(ع)رواست

گردد دل افسرده ما شاد شاد شاد

در طول زندگی

یک لحظه از حقیقت وتقوا جدا نگشت

یک شب بدون فکر یتیمان سحر نکرد

یکدم جدا از یاد خدا بی خبر نزیست

براو درود باد و درود باد و درود

یا صاحب الزمانم مولای مهربانم

saneyehayeantezar — Thu, 20 Aug 2009 15:50:29 GMT

اماما، عاشق توييم و دوستدار دوستاران تو و خاك پاى منتظران تو، اما

فسوسا كه خود، خانه دل را براى انتظار تو مهيا نساخته ايم .

اماما، با مژگان نروبيده ايم گرد راه را، با اشك ، نشسته ايم غبار دل را.

اماما، نروبيده ايم غبار گناه از دل ، اما عاشقيم ، نمى دانيم اين عشق

سوزان ، در كجاى جانمان جاى گرفته كه بى تابمان كرده .

اماما، شرمنده ايم كه خانه دل را براى حكمرانى تو، پاك نساخته ايم .

اماما، از كاروان عاشقان تو، عقب مانده ايم . مركب راهوار نداريم كه به اين

كاروان شورانگيز، دست يابيم .

اماما، راه ، پيچاپيچ است و پر از گردنه هاى هراس انگيز، ما، بى پا افزار و

توشه ، سرگردان .

اماما، خمينى آمد و گزيد و برد و ما پس مانده ها و وازده ها، ترسيم كه

هيچگاه به آن آستان جلال راه نيابيم و غبار شويم و در هوا معلق و سرگردان

نه آرامشى ، نه قرارى ، نه پناهى و نه منزلى .

اماما، بيم آن را داريم در عمق شب ، گم شويم و گرفتار رهزنان .

اماما، مى دانيم كه خود، خود را به وادى هول انگيز بلا افكنده ايم ، اما هنوز،

كورسويى از چراغ عشق ، در جانمان سو سو مى زند.

اماما، دريا آشنايان ، به عمق درياى عشق فرو رفتند و ما در ساحل مانده

ايم نه چشمى كه آن همه زيبايى را ببينيم و نه انسى با امواج كه با آنها در

آميزيم و نه پرتوى از عشق كه به جان حقيقت راه يابيم .

اماما، عشق ، رخى نمود و جلوه اى كرد، ولى ما سرگرم بوديم و از شربت

گواراى عشق ، قطره ای بیشتر ننوشیده ایم.

اماما، نسيم عشق وزيد و ما در غفلت بوديم ، چگونه از اين بيابان آتشناك

رهايى يابيم و جانهاى پژمرده خود را با نسيم دل انگيز صبح ، شاداب كنيم .

اماما، راه دشوار است و رهزن ، بسيار و عجبا همه در لباس مهر و محبت و

راهنما و دل مى سوزانند و به نرمى و گرمى ، راه مى بندند كه ما راه مى

نمايانيم .

اماما، بوجهل ها، بسيار شده اند. همانان كه تا ديروز خسى بودند و اسير باد،

اما اينك كه با پايمردى روح خدا، پايبند شدند و استقرار يافتند، به خود مى

خوانند.

اماما، ((بولهب ))ها نيز بسيار شده اند. لهيب كينه هاشان ، سركش است و

سوزنده . توان ديدن هيچ زيبايى را ندارند، دوست دارند، همه چيز را خاكستر ببينند.

اماما، ((حمالة الحطب ))ها، روزان و شبان ، هيزم كشى مى كنند، تا

آتشهاى كينه ها را بگيرانند و هميشه آنها را سوزنده و سركش نگهدارند.

اماما، رسوايان و ناخالصان رانده شده ، ناصافان تصفيه شده ، دوچهرگان

نقاب افكنده شده ، مرتجعان زمين گير شده ، كژانديشان تارانده شده و... در

بيغوله ها و تاريك خانه ها پناه گرفته اند و در كار غيبت مردان حاضر در صحنه

هاى كارند و جهاد .

اماما، تا پيش از طلوع خورشيد 57، تصوير روشنى از حركت جهانى تو

نداشتيم كه چگونه مليونها انسان ، سر بر آستان تو مى سايند و به امر تو

عاشقانه سر مى دهند و جگر گوشه هاى خود را تقديم مى دارند، در تو

ذوب مى شوند و بسان پولاد، مقاومند، صخره وش جلوى دشمن تو صف

مى بندند، زمين زير گامهايشان ، به لرزه درمى آيد، در عين حال چهره هاى

آرامى دارند و لبهاى خندان و دستان يتيم نواز و قلبهاى پر از مهر و صفا.

مرا مباد

saneyehayeantezar — Sun, 16 Aug 2009 07:35:28 GMT

معنای زنده بودن من شوق زندگی کردنم لذت روز وشبم

نزدیک دور

سیر گرسنه

دلتنگ شاد

آن لحظه ای که بی تو سر آید مرا (مباد)!

مولا جان میلاد تان مبارک

saneyehayeantezar — Thu, 06 Aug 2009 16:35:18 GMT

آسمان و زمين چشم انتظار ولادت او بود. خورشيد هم به انتظار آمدن او نشسته بود. ارواح پاك همه پيامبران و اولياى الهى، گرداگرد خانه امام حسن عسكرى (عليه السلام)منتظرانه در آرزوى دميدن نور جمال او به سر مى بردند. فجر نيمه شعبان بود. صداى آشناى اذان در كوچه پس كوچه هاى غريب شهر سامرا مى پيچيد: «اشهد أن لا اِله الاّ اللّه»، «اشهد أنّ محمداً رسول اللّه».
سيصد و هشت سال پيش كه خورشيد وجود پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) در آسمان مكّه طلوع كرد، ظلمات شرك همه جا را آكنده بود و صداى هلهله بت پرستان بر گرد الهه هاى تراشيده از چوب و سنگ، فضا را آلوده ساخته بود.
امّا اينك در سال 255 هجرى قمرى، در آستانه طلوع آخرين خورشيد هدايت و رهبرى، بانك توحيدى «لا اِله اِلاّ اللّه» از مرزهاى شبه جزيره عرب تا شام و قسمتهاى وسيعى از قاره آفريقا همه جا طنين انداز شده و شهادت به رسالت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) بر مأذنه هاى سرتاسر سرزمين وسيع اسلامى هر صبح و شام تكرار مى شود با اين همه، جاهليّت اگر چه در چهره اى جديد هنوز پا برجاست و با محصور ماندن اهلبيت (عليهم السلام)، ظلمت شرك همچنان باقى است و بت هاى كاخ نشين در لباس خلافت پيغمبر(صلى الله عليه وآله وسلم)همچنان دست اندركار محو توحيدند.
شايد از اين روست كه حضرت مهدى (عليه السلام) در آغاز ولادت، زبان به ذكر شهادتين مى گشايد «أشهد أن لا اِله اِلاّ اللّه وحده لاشريك له و أنّ محمداً رسول اللّه (صلى الله عليه وآله وسلم)» يا به روايتى ديگر در همان آغازين لحظه هاى تولّد زانو مى زند و مى گويد: «الحمد للّه رب العالمين و صلى اللّه على محمد و آله، زعمت الظلمة أنّ حجة اللّه داحضة، لو أذن لنا فى الكلام لزال الشك»
سپاس خداى را كه پروردگار عالميان است. و سلام و صلوات خدا بر محمد و خاندانش باد. ستمگران گمان بردند، كه حجت خدا نابود شدنى است! اگر به ما اجازه سخن گفتن داده مى شد، شك و ترديد مردم در باره ما از بين مى رفت».
پدرش امام حسن عسكرى (عليه السلام) كه اينك با ديدن چهره زيباى اولين و آخرين فرزند خويش، وعده خدا را عملى مى يافت، سرشار از شادى، سر به سجده گذاشت و گفت:
«الحمد للّه الذى لم يخرجنى من الدنيا حتّى ارانى الخلف من بعدى.»
«سپاس خدا را كه مرا زنده نگه داشت تا فرزند و جانشين مرا به من بنماياند.» سپس سر برداشت و به حاضران نگريست و فرمود:
«او در صورت و سيرت، شبيه ترين مردم به رسول اللّه است، خدا او را در دوران غيبتش، محفوظ مى دارد و سپس ظاهر مى گرداند تا زمين را آنچنان كه از جور و ستم پر شده باشد از عدالت و داد آكنده سازد». چشمان حضرت نرجس(عليها السلام) به اشك نشسته بود، آنقدر شاد بود كه آرامش بستر را تاب نمى آورد. برخاست و نشست و به صورت نورانى و چشمهاى درشت فرزندش خيره شد. مهدى (عليه السلام) كه در آغوش حكيمه خاتون قرار داشت، دستهايش را به طرف مادر دراز كرد و لحظه اى بعد در آغوش گرم او جاى گرفت.
امام حسن عسكرى (عليه السلام) فرمود: «او چنانكه جدّمان رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)فرمود: همنام و هم كنيه ايشان خواهد بود، پس نامش «محمد» و كنيه اش «ابوالقاسم» است.»
عطر خاطره انگيز «صلوات» در فضاى خانه كوچك امام حسن عسكرى پيچيده بود و همگى اهل خانه داشتند به رسول اللّه (صلى الله عليه وآله وسلم)مى انديشيدند. اى كاش او هم بود ... كه بود.

آقا دوست دارم گوشه ای بنشینم وزیر لب صدایت کنم.چشمانم را به نقطه ای خیره کنم تو هم مقابلم بنشینی ومتوجه ات شوم هی نگاهت کنم آنقدر که از هوش بروم بعد به هوش بیایم وببینم سرم روی دامن شماست حس کنم بوی خوش از نسیم تفت به مشام می خورد انوقت وبا اشتیاق در آغوشت گیرم وبعد تو باد ست های خودت اشک های چشمم را پاک کنی.

مولای من!سرم را در سینه ات قرار دهی وموهایم را شانه کنی آنوقت احساس کنم وصال حقیقی عاشق ومعشوق روی داده است...بعد به من وعده شهادت را بدهی ومن خودم را نشسته بر بال های ملائک احساس کنم وبشنوم که به من وعده شفاعت وهمسفره ای با خودت را بدهی آنوقت با خیال راحت از اتش عشق مثل شمع بسوزم وآب شوم وبه روی دامنت بریزم وهلاک شوم وجان دهم......

دستنوشته شهید محمود رضا استاد نظری

میلاد با سعادت منجی عالم بشریت ،مصلح کل عالم،پدید آورنده مهر

وعدالت بر دوستداران وعاشقان مبار کباد

عاشقان عیدتان مبارک